قوله : لعموم الادلة الدالة الخ : اشاره است بحديث نبوى على اليد ما اخذت حتى تؤدى . قوله : اذن الشارع له : ضمير در [ له ] به صائغ راجع است . قوله : و يلحق بها : يعنى به [ صياغت ] و زرگرى . متن : و لو كان بعضهم معلوما وجب الخروج من حقه و على هذا يجب التخلص من كل غريم يعلمه ، و ذلك يتحقق عند الفراغ من عمل كل واحد ، فلو أخر حتى صار مجهولا أثم بالتأخير ، و لزمه حكم ما سبق . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر بعضى از صاحبان اموال معلوم باشند بر زرگر لازم است از خصوص حق ايشان ذمّه خود را خارج كند . شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين لازم است هرطلبكارى كه براى زرگر معلوم باشد وى خود را از حق او نجات دهد و اين امر زمانى تحقق پيدا مىكند كه از هركارى كه فارغ شد صاحب آن وقتى رجوع نمود و انگشتر يا النگو يا شئ ديگر خود را خواست دريافت كند زرگر خوردخه و براده‌هاى مال او را بوى بدهد ولى اگر در اين امر مسامحه نمود و كارها را متواليا و بدنبال هم انجام داد و خورده‌هاى اموال هريك را جداگانه ملاحظه نكرد و به هرارباب رجوعى بدنبال كارش براده‌ها را عرضه ننمود و به اين وسيله صاحبان و همچنين اموال مجهول شدند وى با اينعمل مرتكب معصيت شده و حكمش همان است كه گذشت ، يعنى وجوب